Dim Sum Sessie: Jongeren

Op 14 november vond de laatste dimsumsessie van 2024 plaats. Het thema en de hoofddoelgroep waren jongeren.

Onderdeel 1: de balk

Op de tafel is in het verlengde een balk geplaatst met aan elk uiteinde twee extremen. Dit keer ging het om de labels ‘Aziatisch’ en ‘Niet-Aziatisch’. Aan de deelnemers werd gevraagd om niet zichzelf maar aspecten van hun identiteit te plaatsen op de balk. Voorbeelden hiervan zijn hobby’s, normen en waarden en hun opvoeding.

Interessante bevindingen

Een centrale vraag die werd besproken was of bepaalde elementen van hun identiteit typisch Aziatisch zijn of meer passen bij de algemene ervaring van mensen met een migratieachtergrond. Deze vraag leidde tot diverse persoonlijke inzichten.

Voor sommigen was het confronterend om te beseffen hoeveel aspecten van hun identiteit ze als ‘Aziatisch’ zouden labelen, zelfs als ze zichzelf tegelijkertijd als sterk ‘verkaasd’ beschouwen. Ze grepen hierbij vaak terug naar ervaringen uit hun jeugd, een periode waarin ze meer afhankelijk waren van hun ouders en verzorgers. Nu ze ouder zijn en hun eigen leven opbouwen als studenten of professionals, reflecteren ze bewuster op deze invloeden.

Verschillende voorbeelden van opvoedingspraktijken werden genoemd als typisch Aziatisch. Voor één deelnemer stond duurzaamheid in eten, het vermijden van verspilling en het bijdragen aan familiegeld centraal in zijn opvoeding. Het concept van familiegeld – waarbij een deel van het eigen inkomen wordt afgestaan aan de ouders – bleek niet bij alle deelnemers bekend. Voor hem was dit geen verplichting, maar eerder een blijk van respect en liefde voor zijn ouders. Dit leidde tot een bredere discussie over hoe culturele praktijken soms worden geïnterpreteerd of doorgegeven.

Deelnemers gaven aan dat het gesprek hen hielp om verschillende aspecten van hun identiteit beter te plaatsen op een spectrum van ‘Aziatisch’, ‘niet-Aziatisch’ of iets daar tussenin. De ruimte om openlijk te bespreken wat deze labels voor hen betekenen, bracht herkenning en nieuwe inzichten. Een voorbeeld hiervan was het idee dat er geen bezoekers in huis mochten komen, behalve familieleden. Voor sommigen verklaarde dit waarom ze als kind minder vaak vrienden mee naar huis namen, een ervaring die ze niet eerder expliciet hadden gekoppeld aan culturele gewoonten binnen Aziatische gezinnen.

Onderdeel 2: de matrix

De tafel werd verdeeld in vier vlakken. Elk vlak kreeg een vraag. De deelnemers plaatsten ieder post-its met antwoorden op de vragen. Na afloop stemden de deelnemers op de post-its van anderen die zij het meest interessant en/of herkenbaar vonden. Elke deelnemer besprak bij de plenaire bespreking welke post-its zij van een stem hadden voorzien.

Interessante bevindingen

Een van de thema’s die naar voren kwam, was hoe deelnemers omgaan met onjuiste stereotypen. Een deelnemer deelde een voorbeeld van een situatie op de middelbare school, waarin hij ongemakkelijk werd aangesproken op een laag cijfer voor wiskunde met de opmerking: “Oh, ik dacht dat je slim was.” Destijds zag hij het als een grap, maar met de kennis van nu begrijpt hij dat het een schadelijk stereotype weerspiegelde. Het gevoel van ongemak bleef hangen, en hij vroeg zich later af hoe hij anders had kunnen reageren.

De ervaring van stereotypering en de druk om aan verwachtingen te voldoen, bleek herkenbaar voor meerdere deelnemers. Een vrouwelijke student benoemde dat ze binnen haar studie te maken heeft met vooroordelen van docenten en medestudenten. Ze voelt de behoefte om te overcompenseren, omdat ze bang is dat anderen haar stilzwijgen zien als een bevestiging van het stereotype van de “rustige Aziatische vrouw.” Deze druk om te presteren kwam bij meerdere deelnemers naar voren, evenals het gevoel dat ze zich als Aziatische Nederlander harder moeten bewijzen ten opzichte van witte mensen.

Tegelijkertijd werd er ook gereflecteerd op de opvoeding die zij zelf hebben gekregen en het besef dat hun ouders onder heel andere omstandigheden zijn opgegroeid. Deelnemers spraken over de menselijke kant van hun ouders: “Ze zijn ook maar mensen, die keuzes hebben gemaakt met de kennis en middelen die zij hadden.” Dit inzicht helpt hen niet alleen om hun ouders beter te begrijpen, maar ook om na te denken over hoe zij zelf later kinderen willen opvoeden. Een ander soort opvoeding stond hierbij centraal: meer vrijheid, ruimte om jezelf te zijn, en minder druk vanuit culturele verplichtingen zoals het volgen van Chinese school of het bespelen van een muziekinstrument. Ze gaven aan dat ze hun eigen kinderen een meer “westerse” opvoeding zouden willen geven.

Het gesprek ging ook naar mentale gezondheid, met specifieke aandacht voor de sociale normen die praten over emoties, vooral onder Aziatische jongens en mannen, vaak ontmoedigen. Een deelnemer sprak zijn zorgen uit over vrienden die moeite hebben om over hun gevoelens te praten vanwege de norm dat je als man geen emoties mag tonen of mag huilen. Er was een gezamenlijk bewustzijn dat het belangrijk is om deze norm te doorbreken en open gesprekken over emoties aan te moedigen. Ook spraken de deelnemers hun trots uit op hun Aziatische roots en benadrukten dat ze zichzelf minder streng willen behandelen.